Vliegende Gitaren

Het is ’s morgens vroeg en we staan onze tassen, rugzakken, gitaarkoffers en ander soortige handbagage in te checken op het vliegveld van Jonköping International Airport, we nog te slaperig om ons te realiseren welk risico deze vlucht met een lange overstaptijd met zich mee zal brengen. We vliegen met een Fokker F50 van Jonköping naar Stockholm, een vlucht van nog geen 50 minuten. Het toestel heeft plaats voor ruim 50 passagiers en dat aantal staat dan ook al klaar als we mogen instappen. Om in te stappen moeten we eerst een stuk over het vliegveld lopen om bij het toestel aan te komen. Gelukkig zie ik nog net dat achter in het toestel onze gitaarkoffers worden ingeladen. Het is een kleine ruimte die helemaal volgestopt is met de bagage van de 50 passagiers.

Er zijn geen gitaren
.

Tussen aankomst uit Jonköping en vertrek naar Vaasa (Finland) zitten we maar liefst slechts 6 uur te wachten op het vliegveld van Stockholm. Om onze korte nacht iets te verlengen zoeken een aantal mensen een comfortabel bank in de vertrek hal terwijl andere voor een paar euro per uur een Fly and Rest bed huren. Fly and Rest is een hotel op het vliegveld met de mogelijkheid om een kamer per uur af te rekenen. Iets wat ook een heel ander karakter kan krijgen. Voor 10 euro per man per uur is het een betaalbare plek om met je secretaresse even onder de wol te duiken tijdens je drukke zakentrip.

Terwijl ik lekker rustig lig te dommelen en naar wat Jazz muziek van mij iPod luister, pas dan bedenk ik me dat deze lange overstaptijd een verhoogt risico op vermissing met zich mee kan brengen. Als wij ons al verloren voelen op het vliegveld, hoe makkelijk kan er een kist of tas de weg kwijt raken.
Ik zie een kar met gitaarkisten, rugzakken, tassen geparkeerd worden op de hoek van gebouw, met daarop een brief met de tekst: 13:00 hour CARGO VAASA. Terwijl het zonnetje lekker schijnt, komen er allemaal andere karren omheen te staan met allemaal verschillende afleveradressen erop. Als er uiteindelijk iemand de spullen gaat halen voor Vaasa, dan ziet hij allemaal karren voor andere bestemmingen en niet onze kar met gitaarkoffer e.d.

Op dat moment schrik ik wakker en realiseer dat ik heb liggen dromen, of niet? Eerst maar een broodje halen en daarna inchecken en op weg naar Vaasa.Na een vlucht van een klein uur landen we op Vaasa International. De namen de vliegvelden zijn langer dan de gebouwen zelf, maar wat maakt het uit we zijn er en nu en hop snel naar de volgende show. Door het uur tijdsverschil is het al 16:00 en moeten we opschieten om op tijd in Seinajöki te komen. De bus staat reeds klaar en alleen even de spullen van de band en dan kunnen we.

Na 10 minuten wordt de bagage band gestopt en verteld de dienst doende bagageopperhoofd dat dit alles is. Hoe zo alles, ik heb geen gitaar kist gezien. Mijn droom wordt werkelijkheid, er zijn geen gitaren mee naar Vaasa gegaan. Inmiddels roept iedereen dat hij of zij wat mist en als we eindelijk alles geteld hebben valt het mee. Slecht zes gitaren en een bekkentas ontbreken. SLECHTS???? Zonder gitaren geen show?? Ik stuur de hele band weg naar het festival, zodat in ieder geval de band op tijd op de locatie te hebben en ga dan in de rij staan om de vermissingen op te geven.

Waar zijn de gitaren
.

Voor mij staan nog twee muzikanten die hun gitaren missen. Ik zie dat ze een briefje krijgen en worden weggestuurd. Als ik aan de beurt ben zijn de messen inmiddels geslepen, de jachtvergunning verleent en heb ik mijn Kevlar vest aangetrokken, mijn maliënkolder was vast niet door de douane gekomen.

Ik maak de jonge dame achter de balie op rustige wijze duidelijk wat er wordt vermist. Als ik uitleg dat we deze spullen vanavond om uiterlijk 9 uur nodig hebben voor een optreden op Provinssi rock, kijkt ze me wat lacherig aan. Ineens krijg ik het gevoel dat ze het niet echt serieus nemen. Ook op de vraag waar de spullen nu zijn kan zij geen antwoord geven en wil doorgaan met een andere klant. Maar dankzij mijn voorspellende droom ben ik voorbereiding voer ik de druk op, ik vraag nogmaals, maar nu dringend, waar onze spullen staan.

Voorzichtig begint ze te snappen dat ik niet eenvoudig ben weg te sturen. Ze pakt de telefoon en toetst een aantal nummers in. Korte tijd later weet ze me te vertellen dat het allemaal goed komt, alles staat op Stockholm en de volgende vlucht komt om 8 uur aan, tijd genoeg glimlacht ze. Ook haar collega’s staan er lachend bij te kijken en dat geeft me nog steeds geen goed gevoel. Pas al ik vertel dat als wij niet spelen ik een schadeclaim krijg van het festival en dat ik die op hun ga verhalen, verdwijnen de glimlachjes en wordt er direct nerveus gebeld en een ander geeft mij de gegevens waar ik die claim zou kunnen neer leggen. Mijn lieftallige, maar nu wat benauwd kijkende, balie medewerkster weet me nogmaals te vertellen dat het allemaal goed komt en dat zij hun uiterste best zullen doen.
Op weg naar het festival zit ik als een decadente jup met twee telefoon en een laptop achter in de taxi. Intussen bel ik met het backline bedrijf op Provinssi Rock, met kantoor, de band en mijn Stagemanager. Als we om 9 uur met de change-over beginnen hebben we voldoende gitaren, de band voor ons Amorphis heeft een gitaren beschikbaar gesteld, de Backline man heeft een locale muziek zaak gebeld en die heeft ook van alles gebracht. Wij zijn er klaar voor, behalve dat er wat bandkleding nog vermist wordt, dat zit in de bekkentas die ook nog zoek is.

Als het 9:45 is stopt er ineens een busje van de SAS op het terrein met daarin JAWEL de gitaren en de bekken tas. We trekken alles erg snel uit de bus en bouwen alles binnen 15 minuten om naar onze eigen spullen. Volgens mij is dat een nieuw record. Ook de bandkleding is terecht en kunnen we met 5 minuten vertraging beginnen aan een geweldige show. Als we de volgende dag weer richting Nederland reizen hoor ik dat die andere 2 gitaren niet boven water zijn komen drijven, hopelijk voor die andere jongens worden ze snel gevonden.